En jij, hoe eenzaam ben jij?

Eenzaam.

Niet bepaald hip.
  
En toch.
  
Toch zie ik in veel mensen rond mij een brokje eenzaamheid. Ook ik ken het gevoel. Het overvalt me soms. Eenzaam en alleen, het zijn geen synoniemen. Integendeel. Met tijd en boterhammen heb ik geleerd om waardevol alleen te zijn. Met vallen en opstaan. Ik vertoef gráág in goed gezelschap van drukke gezelligheid maar ik kan ook énorm genieten van mijn eigen stilte. Toen ik alleen naar Kopenhagen fietste heb ik me nauwelijks eenzaam gevoeld. Ik ben er best goed in geworden, in tijd doorbrengen met mezelf. Maar soms ook niet. En dan kan ik niet anders dan doorbijten. En wachten. Wachten op een compagnon de route die alles mooier maakt. Wachten tot ik de adem terugvind om mijmerend in de verte te staren. Want die dagen komen. Altijd.
  
Als ik rond mij kijk draait mijn empathisch vermogen al eens overuren. Ik kan er weemoedig van worden, me afvragend hoe eenzaam jij ook soms bent. En dan wil ik je knuffelen. Met alle liefde die ik in me heb. Maar nee, ik hou me bezig met mijn eigen zaken.
  
In veel kleine hoekjes vermoed ik ze, van die donkere randjes eenzaamheid. Verborgen in de schone schijn van alledag. Als ik in het mandje van de man voor me aan de kassa kijk en daar een fles wijn, een lasagne in aluminiumbakje en een familiepack chips zie bijvoorbeeld. Een geforceerde glimlach naar de kassadame en zeven euro zessendertig centjes. Alsjeblieft en dankjewel. Mijn boodschappen doen niet altijd eenzaamheid vermoeden. Een handvol fruit, witloof, potje hummus en een groot bruin gesneden. De helft gaat rechtstreeks de diepvries in, in lunchpakketjes van vier. Anders wordt het weer een week hard brood. Witloof met humus wordt mijn avondmaal op de bank. Want voor jezelf koken, daar heb je moed en goesting voor nodig. En die heb ik niet vandaag. Ik wens dat de lasagne hem smaakt. Van harte. En ik wil vragen, meneer, willen we vanavond samen eenzaam zijn?
  
Maar ik doe het niet. En ik hou me bezig met mijn eigen zaken.
  
Of mijn buurman. We hebben nog geen woord met elkaar gesproken. We communiceren via onze dunne rijhuismuur. Zoals die keer dat hij me eens wekte met een loeiharde Cohen en ik wat later het droeve nieuws van zijn overlijden via de radio te horen kreeg. Door het raam zie ik hem soms zitten. Tussen stapels kranten die elke week een centimeter groeien. Nooit zie ik bezoek. En telkens we elkaar goeiedag knikken bij het kruisen aan de voordeur wil ik hem graag vragen: buurman, hoe eenzaam ben jij? 
  
Maar ik vraag niets. En ik hou me bezig met mijn eigen zaken.
  
Als ik een kennis tegen het lijf loop. Waarbij we alletwee niet goed weten of een goeiedag op zijn plek is. Waar het kennissen-pact geldt, omdat we elkaar gewoon een beetje "van zien" kennen. We weten geen jota van elkaar. Dan vragen we maar hoe het met ons gaat. Waarna we snel onze eigen weg gaan en het kennissen-pact zo stilzwijgend verlengen. Zonder dat ik kon bedenken of alles écht wel goed met je gaat. Want het zou me echt wat kunnen schelen, als je ook soms eenzaam was.
  
Maar ik laat het zo. En ik hou me bezig met mijn eigen zaken.
  
De vader of moeder, die na het uitzweten van een puberzoon nu ook het lege-nestsyndroom opvullen mag. De collega, die geen begrip of waardering krijgt van zijn baas en nauwelijks wordt opgemerkt tussen de orde van de dag en zich tóch elke dag naar het werk sleept. De gevluchte man, die wel taallessen en een sociaal werker krijgt maar geen idee heeft hoe hij in een koud en ver land nieuwe vrienden maken moet. Het koppel dat al lang geen oplossingen meer vindt, maar samenblijven voor de kinderen. De jongen met adhd, die eigenlijk maar één probleem heeft en dat is dat zijn leerkrachten saai zijn. Het meisje dat zich niet aarden voelt in de groep en breed meelacht met een flauwe mop, maar diep vanbinnen huilt. De schim, die naar de geraniums op de vensterbank staart.

En jij, hoe eenzaam ben jij? Roep het. Vraag het. Toon het. Want als je soms eens eenzaam bent, ben je vast niet alleen.
  
En dat allemaal. Dat zijn mijn zaken. Onze zaken. Want we delen een straat. Een stad. Een land. Een wereld. En ik hou me graag bezig met mijn eigen zaken.

Valentijn


Met dank aan onze gastblogster. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com

5 jaar single, een terugblik (slot)

Toen ik op mijn ukkie een huis kocht, een proces dat me zweet, slapeloze nachten en vooral veel gedoe kostte, zei iemand me "jij doet dat toch zo goed!". Ik bloosde me te pletter, complimenten in ontvangst is nooit mijn sterkste kant geweest. "écht! Zo als jongedame, helemaal alleen. Je hebt dat toch allemaal mooi geregeld jouw leven. Ja, ik vind dat echt." . 

Het is fijn zoiets te horen, terwijl je zelf vooral je struggles ziet en je zo soms vergeet wat je op je eentje allemaal hebt bereikt. En ook als ik naar de singles om me heen kijk denk ik wel eens, wat doen jullie dat goed! We mogen onszelf al eens wat vaker op de borst kloppen. Want, het feit dat er geld op je rekening staat, de vuilbakken elke week buiten staan, er verse groenten in je frigo liggen, je sokken gewassen zijn, je de loodgieter hebt gebeld, je fiets hersteld is, je ergens terecht kan op kerstavond, je buren elke ochtend hallo zwaaien, je fijne vrienden hebt, je de reis van je leven kan maken, ... . Dat heb jij . écht . állemaal zelf gedaan. Niets geen gedeelde verantwoordelijkheid.

En ja. Soms gaat het niet zelf. Als ik er een puinhoop van had gemaakt thuis, stonden twee vriendinnen klaar me uit mijn put te trekken. En als ik ziek ben, krijg ik een home-made maaltijd op bezoek. Onbetaalbaar.
  
Maar ondanks alles, is het soms gewoon ook even niet zo leuk, bijvoorbeeld als ik weeral net op tijd besef op een foute man te zijn gebotst. Of als ik snak naar een toekomstplan en sommige stappen alleen zetten gewoon kei-eng zijn. En ik de meewarige blik krijg als een elektricien vraagt of je hier nu écht hélemaal alleen woont. Zucht. En als ik iéts wil doen, maar nét dan iedereen al andere plannen blijkt te hebben gemaakt. En ik ben ook graag alleen, maar soms is dat net niet genoeg. Als ik op kerstmis alleen door de stad slenter, en met melancholie terugdenk aan het gepuzzel van de feestdagenplannen vroeger. Als er vandaag even niemand vraagt hoe mijn dag was. Dan, ja dàn, is het soms gewoon even kl★te, daar had ik gelijk in.
  
Maar dan denk ik met een glimlach terug aan die eerste dagen van de rest van mijn leven. Hoe alles er nu zo anders uitziet en ondanks de laagtes, de hoogtes toch de doorslag geven om te kunnen zeggen wat zij toen zei tussen oude meubels en nieuwe verf. Ze had verdorie meer dan gelijk, hoe uitzichtloos het mij toen ook leek.

5 jaar single, een terugblik (deel 2)

Nu ben ik vijf jaar verder. Die vriendin is intussen getrouwd. En ik, ik zweef rond in het singleparadijs en ontdek er nog dagelijks nieuwe schatten. Hoe mooi de blinkende appel ook blinkt en hoe hard de slang me toesist dat ik moet bijten. Zolang er geen écht beter alternatief uit de bus komt, blijf ik nog even hier.

Ik bedenk hoe universeel sommige dingen kunnen zijn en dat het niet zo zwart-wit is als ik toen dacht. Mijn leven is op zoveel vlakken rijker geworden. In heel wat vriendschappen werd nieuw leven geblazen, de band is hechter dan ooit. Nieuwe vrienden werden ontdekt. Ik doe waar ik zin in heb. Ik experimenteer in de keuken, want ik hoef niemand de vreemde combinaties te verantwoorden. Nieuwe gerechten deel ik met mijn vrienden op één van de vele komen-etens. Op een verloren zondagmiddag vlieg ik met mijn fiets het land door en ik hoef niemand eerst te overtuigen dat dit leuker is dan een middag zetelhangen. Of ik hang een middag in mijn zetel als de wind de regen de daken op klettert en hoef er niet uit om schoonfamilie te bezoeken.
  
Ik ontdek de wereld, die daar zo mooi aan mijn voeten bengelt. Vroeger kon het mij niet zoveel schelen, ik was gesetteld en dat was goed genoeg.

Single zijn voelt een beetje als een kind dat leert fietsen. Weet je nog? Met vallen en opstaan, eerst met wieltjes en steun van je omgeving. En soms ook al eens verwijtend, waarom het nu GODVERDOMME nog niet niet lukt. En als je gelanceerd bent, laten ze je los. En maanden (of jaren) later, na veel oefenen, roep je plots: kijk mama, zonder handen! Om dan BAM ... nog eens keihard op je bek te gaan. Gelukkig zijn er enkel wat schaafwonden en traantjes. En misschien moet er al eens iets genaaid worden. En dan kruip je gewoon terug op je fiets. En je bent wát trots (als een gieter ja!) op je ontwikkelde nieuwe vaardigheden.

5 jaar single, een terugblik (deel 1)

Vijf jaar geleden vervoegde ik het rijk der singles. Dat is een plek waarvan ik het bestaan enkel uit mythen, sagen en stoere ridderverhalen kende. Ik was er nog nooit geweest. Toch niet in mijn volwassen leventje. Nu ken ik deze wereld maar al te goed. Tijd voor een terugblik op een ontdekkingstocht vol verwondering, warmte, goede moed en af en toe traan. Dat ook, ja.



Toen ik er middenin wakker werd, het leek wel van de ene dag op de andere, in mijn nieuw appartement met een leentjebuurtafel, derdehandskasten en een servies dat intussen al voor de derde keer opnieuw hip geworden was begon ik een nieuw hoofdstuk. Mijn bezittingen konden in één personenwagen. Makkelijk voor de verhuis, maar toch wat kaal. Dus was ik wàt blij met alle spullen die ik van helpende handen aangeboden kreeg, want zo helemaal opnieuw beginnen, dat kan je niet alleen.

Een oude schoolvriendin kwam helpen met schilderen. We hadden altijd contact gehouden en één keer per jaar dronken we samen koffie en was het alsof we nog gisteren de schoolbank deelden. Door de lange relatie was mijn vangnet enorm uitgedund, gezamenlijke vrienden bleken vooral voor "de ex" te kiezen. Tijdens onze jaarlijkse meet-up boodt ze aan om te schilderen. Hell yeah!

Zij was een ervaren single. En ik, ik had er zó geen zin in. Om zonder wederhalve door het leven te gaan. Ze probeerde me op te peppen en vertelde honderduit stoere singleverhalen, date-legendes en net-geen-relaties. Dat laatste vond ik maar een raar idee. Over alleen-reizen en festivals in het buitenland. Wist ik veel. Ik werd er moedeloos van. Zo sterk allemaal, dat lukt me nooit. Ik zie ons daar nog altijd zitten. In een leeg appartement, in een oude bestofte zetel, verfgeur in de neus en pizza en bier aan huis geleverd.

Ik moet er nog vaak aan terugdenken, hoe ik vond dat ik daar toch onmogelijk gelukkig van zou kunnen worden, zoveel beleven, maar niemand om het écht mee te delen. En haar antwoord "ik kan toch moeilijk zeggen hoe zwaar kl★te het soms is, ja dat is soms zo. Maar ik zwéér het je, ik kan écht zeggen dat ik verder heel erg gelukkig ben. De vrijheid, is onbetaalbaar." en hoe hard we toen gelachen hebben om ons "miserie". Het was toen láng geleden dat ik nog zo hard en intens gelachen had. Het leek wel uren te duren.

Vrienden

Vrienden, ik heb ze in alle maten en kleuren. Velen ervan zie ik maar een paar keer per jaar. Wegens te druk, te ver, teveel, maar ook: we verstaan elkaar, zelf na een tijdje afwezigheid. En in nood, sta ik altijd voor ze klaar.

Met één vriendengroep krijg ik het alsmaar lastiger: die van mijn ex. Enfin, we delen ondertussen zowat 17 jaar lief en leed. Ik zag hen hun lief vinden, samenwonen, huizen bouwen, kinderen krijgen, van werk veranderen en zoveel meer. En zag mezelf uiteen gaan met mijn lief. De vrienden wilden niet kiezen en nodigden ons allebei uit. Mooi en ik had het toen niet anders gewild. Maar ook: confronterend.

Ondertussen zijn mijn ex zijn kersverse vrouw steeds vrolijk van de partij. En ik? Ik word steeds stiller tussen hen. Ik was voor mijn werk de afgelopen tijd wat meer in het buitenland. En ook dat maakte de band fragieler. Nu voel ik me in hun aanwezigheid toch vaak behoorlijk bedrukt. Exen zijn confronterend, en gesprekken over hun huwelijk al helemaal.

Wat doet in mens in dat soort situaties?

Met dank aan onze gastblogster. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com

Ex-koppels en hoopvolle singles gezocht.

Hallo, momenteel zijn we bij Fremantle Media in volle ontwikkeling van een nieuw tv-programma. Het wordt een programma over verschillende soorten koppels en ex-geliefden die onze maatschappij weerspiegelen: gelukkig gescheiden, ongelukkig gescheiden, koppels met een kinderwens, potentiële partners, hoopvolle verliefde singels, .. Elk koppel willen we tegenover elkaar aan tafel te zetten om hen een gesprek te laten voeren over relaties en in het bijzonder hun relatie. Dit gebeurt in het bijzijn van een moderator die gespecialiseerd is in lichaamstaal en waarheden. Bedoeling is om een zo eerlijk mogelijk gesprek aan te gaan, waar de moderator over zal waken.

Is er iemand die graag met zijn/haar ex-partner een gesprek wil aangaan? Of zijn er verliefde singles die wel een gesprek willen aangaan, maar niet goed weten hoe? Laat het me weten door een mailtje te sturen met een korte uitleg over je situatie, je telefoonnummer en de reden waarom je een gesprek zou willen aangaan naar britt.vanhaelen@fremantlemedia.com

Alvast heel erg bedankt!

Britt