De grote verhuis en de statistiek aanvullend (deel 2)

Maar al snel begon de druk die voorheen geen aandacht kreeg, wel op te spelen. Mijn ouders en grootouders begonnen al eens te peilen, zeg ga je niet naar feestjes of zo? Waarom leer je daar dan niemand kennen? Dat minderde gelukkig heel snel door te wijzen op mijn studies en het beeld dat ik met een zwaar getatoeëerd meisje zou thuiskomen maar toch verdween het nooit. Ook in mijn vrienden- en kennissenkringen begon die vraag rond te spoken in de hoofden van de mensen die ik had leren kennen of in de hoofden van de schaarse vrienden die ik al sinds kindertijd kende. De milieus waar ik (nog steeds maar helaas minder) in rondhing waren stuk voor stuk vrij pro-actief op seksueel en relationeel vlak.

Maar toch kwam dat er niet van, niet dat ik geen kansen kreeg maar telkens kon ik mij daar niet voor openstellen. Meisjes die gedronken hadden op feestjes of high waren bij gesloten feestjes, die vaak niet te subtiel signalen gaven. Dat was zelfs in eigen dronken toestand niet aantrekkelijk voor mij. Er waren een paar meisjes die aangetrokken waren door mijn zelfbeheersing en rustige karakter maar ook daar voelde ik weinig voor. Ik kon niet van mij afzetten dat het veiligheidsgevoel dat ik opwekte een teken was van ongelijkheid en het idee iemand te moeten beschermen is een total turnoff voor mij. Ik werd verliefd op de meisjes vrouwen die mentale zelfstandigheid en kracht toonden, die geen zwakte uitstraalden. Vrouwen die helaas mij niet als een partner zagen, ik snapte lang niet waarom (was ik te saai of te voorzichtig?) tot een vrouw en goede vriendin tegen mij zei; “jij behandelt de vrouwen die jij sterk vindt, als geesten zonder lichaam ”.

(wordt vervolgd)

De grote verhuis en de statistiek aanvullend

Binnenkort is het eindelijk zover, ik trek het huis uit. 25 jaar, goede job en terugkeren naar een stad waar ik op kot gestudeerd heb en nog veel vrienden en kennissen heb, ideaal. Misschien een stukje later dan ik gepland had want ik had gehoopt rond mijn verjaardag verhuisd te zijn, maar een doodzieke huiskat van gevorderde leeftijd bij ouders thuis hield mij daar.

Maar de verhuis nu, de jacht op een leuk appartement, het spoedig opbergen van cohousing plannen met vrienden toen die niet van de grond kwamen, meubels zoeken, contract tekenen en extra sociale druk ondergaan. Met mijn verhuis in zicht is de familiale druk pas echt goed losgebarsten voor het zoeken van een partner. Ik begrijp hun bezorgdheid. Ik heb nog nooit een relatie gehad, nog nooit intimiteit gekend en zelfs nog nooit een vrouw gekust. Voor je het je afvraagt: nee ik zit niet gewoon diep in de kast. Het zijn altijd vrouwen geweest waar ik verliefd of aangetrokken tot was.

Tot mijn 18 hadden mijn ouders en grootouders andere zorgen. ik deed goed mijn best op school maar was niet bepaald heel sociaal succesvol. Een combinatie van verstandelijk vroegrijp te zijn, eigenzinnige hobbyùs en interesses gecombineerd met een extreem kleine groep leeftijdgenoten maakte dat ik amper vrienden of zelfs vriendelijke kennissen had. Een relatie was dus niet de primaire zorg.

Toen ik ging studeren maakte ik een radicale keuze, ik deed actief mijn best om mensen aan te spreken en vond verbazend snel aansluiting bij kringen die openstonden voor iemand met meer solitaire mindset en eigen mening. Metalheads, hippies, zelfverklaarde filosofen en eco-anarchisten, ik voelde mij heel snel thuis in deze wereld die ik betrad met de geest van een verkenner vol verwondering over de vele kleurrijke mensen die mijn leven nu kende. Mijn (groot)ouders waren even ongerust over mijn nieuwe sociale leven, maar toen ik met excellente resultaten thuis kwam en gelukkiger was dan ooit konden ze mij moeilijk weigeren op kot te gaan. De opmerkingen dat mijn vriendenkring als de bar op tattooine was in Star wars nam ik er met glimlach bij, want ik was dol op mijn gekke wereldje waar elke week wel ergens iets aan de gang was.

(wordt vervolgd)


Belastingverlaging voor singles

Een mooi Sinterklaasgeschenk voor alle brave single taxpayers: Mechelen verlaagt de belastingen voor alleenwoners. Zij krijgen een Mechelenbon van 25 euro die ze bij de plaatselijke handelaars kunnen uitgeven. Hiermee wil het stadsbestuur single-onvriendelijke belastingen compenseren. Zo betaalt iemand die alleen woont in Mechelen jaarlijks net zo goed 54 euro voor de huisvuilophaling als iemand die er met zijn hele gezin woont (nooit gehoord van een kostprijs per vuilniszak, Stad Mechelen?).

Met 25 euro per jaar compenseer je uiteraard lang niet alle discriminerende (dikwijls forfaitaire) belastingen die wij als singles met knarsende tanden ondergaan. Laten we dus hopen dat dit helpt om politici en bevolking te sensibiliseren. Misschien wordt het zo een eerste stap in de richting van een correcte behandeling van de single.

De stem van de single klinkt steeds luider lazen we vandaag in De Standaard. Het werd tijd...

Met dank aan onze gastblogster. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com

Thuiskomen

Zondag is bij ons nogal rap familiedag: naar mijn ouders, grootouders, bij de zus, bij de broer,…. keuze genoeg! Maar na zo een gezellige middag familie kan het alleen thuiskomen wel eens hard aankomen. Om dit wat op te vangen/voor te zijn ga ik vaak wandelen voor ik naar huis rijd, een goed half uurtje doorstappen om los te laten wat ik niet (meer) heb en energie op te doen voor de komende werkweek.

Heel vaak krijg ik hier reactie op, zowel van vrienden en kennissen als van mensen die ik onderweg tegenkom. Chique dat je dit alleen doet! Pas toch maar op zo alleen op straat! Is wandelen niet saai? Je gaat toch niet in het donker wandelen? Ben je nooit bang alleen?…..

Mensen gaan alleen joggen, wandelen met de hond,… maar alleen wandelen is blijkbaar iets ongewoon. Vorig weekend vroeg een vrouw me of ik mijn hond aan het zoeken was. Geen idee vanwaar deze vraag kwam want ik had geen leiband of zo in mijn hand, liep niet naar mijn hond te roepen,.. Ik vond de veronderstelling wel fantastisch en het zette me ook aan om dit stukje te schrijven.

Is alleen wandelen saai? Zoals met alles hangt veel af van de ingesteldheid waarmee je aan iets begint. Als je gaat wandelen vanuit een romantisch of gezellige samen beeld, is alleen wandelen waarschijnlijk horror. Voor mij zijn deze wandelingen een vorm van ventileren, bewegen, ontspannen, back to basic, zuurstof,…

Ik weet dat het goed bedoeld is, maar de bezorgdheid over niet in het donker, niet alleen op straat,…. kunnen me zo op de zenuwen werken. Het zijn vaak net diezelfde mensen die aandringen dat je moet buitenkomen als single, onder de mensen komen,… Ik heb heus niet elke avond een prins op het witte paard die me aan de deur afzet. Als ik in de winter wil buitenkomen, is niet in het donker lopen moeilijk te vermijden,… Tenzij er een mobiele lantaarnpaal is waarvan ik het bestaan niet ken.

Ben ik al bang geweest in het donker? Ja, maar niet meer dan overdag. Net zoals overdag denk ik wel na over waar ik alleen ga wandelen. En ik heb ook al vaak mogen ervaren dat niet iedereen slechte bedoelingen heeft in deze wereld.

Nog eens een dikke merci aan:
- de jongeren die me geholpen hebben toen ik mijn enkel had verstuikt en ijs hebben gehaald en me tot aan mijn auto geholpen

- de meneer die me zijn trui schonk om rond mijn middel te knopen om het gat in mijn rok te bedekken nadat ik tussen de roltrap had gezeten. Ik wil je hem terugbezorgen maar ben ik toen vergeten vragen.

- Degene die geholpen heeft om mijn boodschappen thuis te krijgen toen mijn zakken het begaven.

- Degene die me vorige week ridderlijk kwam helpen toen ik stond te vloeken op mijn platte band in de auto

- …….

Met dank aan onze gastblogster. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com

Stilte na de storm

Het is bijna anderhalf jaar na de Grote Schipbreuk, en de storm is gaan liggen. De grote golven van afwisselend euforie en in de put zitten zijn gepasseerd; er is een gemiddelde uitgekomen waar niet al te zwaar meer van afgeweken wordt. En ok, alle voorgaande miserie ten spijt mag het wel eens gezegd worden: dat gemiddelde, dat valt eigenlijk best wel mee.

Dat week-weeksysteem? Godsgeschenk. Horen mensen in een relatie niet graag, want het gezin met papa en mama is nu eenmaal de hoeksteen van de maatschappij, nietwaar? Maar toch, de focus ligt één week op Uk, met de spelletjes, puzzels, boekjes, kieteloorlogen en onlangs begonnen schoolcarrière. Dat betekent dus thuisblijven, en eens hij in bed zit een film opzetten of gewoon op de zetel kruipen met een goed boek. De andere week? The sky is the limit. Na het werk blijven plakken in een bar met een paar collega's, optredens gaan zien en na middernacht bezweet en lichamelijk kapot thuiskomen (of niét thuiskomen, want wat geeft het ook), duizend kilometer enkele richting rijden om iemand te bezoeken die je wil zien, just because. Het is niet de bedoeling om echtscheidingen te promoten hier, maar voor wie er sowieso doorgaat: courage, het wordt écht wel beter.

Op amoureus vlak is het ook rustiger geworden. Het "ik moet dringend iemand vinden of ik ga eenzaam sterven" kantje is er afgesleten dus da's een pak relaxer in de omgang. De met superlatieven aangeprezen datingsite waar ik ooit ook maar eens had op ingetekend, om daarna met eigen ogen te kunnen zien dat het daar evengoed armoe troef en het zijn geld niet waard is (maar dan heb je natuurlijk al betaald), is intussen ook al een paar maand uit de bookmarks verdwenen, en staat mentaal geklasseerd tussen de andere stommiteiten die je als student verplicht eens moet doormaken "om het gedaan te hebben". Er zijn sindsdien een aantal contacten geweest, vele vluchtig, sommige van iets langere duur, een enkeling met toekomstpotentieel. Nog altijd single? Jazeker, maar niet alleen in de woestijn. Er zit geen druk achter, we zien wel.

Oké, ik heb geen vaste grond onder de voeten, maar weet je wat? Ik kan gerust zonder, voorlopig. Verzuipen zit er niet meer in, ik blijf wel wat ronddobberen: soms met de stroom mee, soms ertegen, al naargelang de dag. En als ik op iemand bots die een eindje op dezelfde stroming meedrijft, dan is dat mooi meegenomen.

Als ik echt geïnteresseerd ben

Ik heb het voorbije jaar wel wat gedatet, op lange termijn met de bedoeling een partner te vinden maar op korte termijn ook om nieuwe mensen te leren kennen. Mijn sociale kring is behoorlijk uitgedund na mijn vorige relatie en nieuwe vrienden maken vind ik niet vanzelfsprekend. Zowel in het partnergedeelte als de zoektocht naar nieuwe vrienden heb ik niet veel succes geboekt de laatste jaren. De voorbije zomer is er dan ook heel wat gemijmerd over verliefd zijn, ben ik al verliefd geweest? …..

Sinds augustus is er een oude vriend terug in mijn leven. Een vriendschap die een jaar of 5 verwaterd is. Toen we de eerste keer opnieuw afspraken wist ik vrij direct dat dit een persoon is waar ik nog steeds veel om geef, een vriendschap die ik geen tweede keer laat verwateren, sowieso laat ik voor geen partner mijn eigen kleine sociale kring nog liggen.

We hebben nooit een relatie gehad, hij heeft twee keer een oogje gehad op een vriendin van mij. Twee dames die ik doodgraag heb maar waar ik me altijd wat het lelijke eendje heb naast gevoeld. Ik heb op mijn beurt regelmatig eens interesse gehad, een boontje gehad voor hem. Mijn broze (late) puberale zelve heeft het één keer gezegd maar ik heb hetzelfde moment nog mijn (digitale) woorden ingetrokken. Toen we beide een relatie kregen is het contact verwaterd tot nu.

Ondertussen zijn we half november en merk ik dat het boontje voor hem niet weg is maar opnieuw is afgestoft, zuurstof heeft gekregen en niet veel nodig heeft om te groeien. Ik word vrolijk als ik weet dat ik hem ga zien, als ik een berichtje/e-mail krijg maakt mijn hart een sprongetje als er eentje van hem tussen zit, ik zoek onderwerpen om een digitaal gesprek te beginnen (niets vervelender dan onlinegesprekken die stil vallen),…

Ik beken, ik ben (opnieuw) verliefd. Maar zoals de één begint te stotteren, krijg ik het zelfs niet over mijn lippen, ‘wat zou hij kunnen zien in mij?’ Maar wat is het ergste dat kan gebeuren? Een hernieuwde vriendschap die opnieuw stuk loopt? Dat we even door een onwennige periode moeten? Mijn eigen zelfbeeld dat een nieuwe deuk krijgt?

Ik blijf in cirkels draaien in mijn hoofd, schrijf mijn verhaal voor oponseentje, me heel goed bewust dat ik op deze manier mijn single bestaan in stand houd, wat ik het voorbije 4 jaar probeer te verbreken. Me ondertussen afvragend: Wat als hij het hier leest, ….. als hij a en b bij elkaar optelt, ik zou het hem beter zelf zeggen……

Als ik echt geïnteresseerd ben, sla ik compleet dicht en hoop dat de tegenpartij het opmerkt.

Met dank aan onze gastblogster. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com

(Niet) alles onder controle

Bij een concert kom ik een oud-studiegenoot tegen. Ik heb hem ooit nog aan een baan geholpen en we praten wat over onze vriendengroepen die we over hebben gehouden aan onze studietijd. Hij vertelt dat hij getrouwd is en een kindje heeft. De anderen uit zijn vriendengroep passeren de revue. De een getrouwd, de ander woont samen en de volgende heeft al een tweede kindje. De laatste was volgens hem een laatbloeier maar is dan nu eindelijk ook gesetteld met een lieve vriend. Dan is het mijn beurt. Ik laat wat foto's zien van oud-studiegenoten waar ik nog contact mee heb. De een is getrouwd en is net moeder geworden, de ander woont samen en ze hebben twee kinderen.

"En jij dan? Hoe gaat het met jou?", vraagt hij. "Mmm", ik denk even na. "Het gaat goed. Ik heb na m'n studie een tijdje in het buitenland gewoon, heb nu een appartement in een geweldige multiculti wijk, heb een leuke baan, doe vrijwilligerswerk en heb een leuke vriendengroep in de buurt opgebouwd." Op weg naar huis herkauw ik het gesprek. Waar je woont, werkt en met wie je optrekt heb je enigszins zelf in de hand. Je kan je leven tot op zekere hoogte beïnvloeden. Maar om degene tegen te komen met wie je lief en leed kan delen, trouwt en samen oud wordt.... dat is een geschenk wat je ontvangt als je een beetje geluk hebt. En dat geluk is mij niet gegeven. Op dit moment niet helaas.

Met dank aan onze 31-jarige Nederlandse gastblogster. Mail jij ons ook je single-belevenissen, tips, kijk op de dingen, ... ? Eén adres voor alle ontboezemingen: oponseentje@gmail.com